Muziek

Hier vind je een lijst met mijn favoriete muziek

Niet compleet en in een willekeurige volgorde.

Eén van de mooiste albums ooit met improvisatie op een piano van jazzpianist Keith Jarrett.
Lees wat Wikipedia over dit album schrijft.

1. [Part I]
2. [Part II a]
3. [Part II b]
4. [Part II c]

Luister.

Hoogtepunt uit het oeuvre van Bach in de uitvoering van Ton Koopman. Ooit kreeg ik de eerste opname van Ton Koopman voor mijn verjaardag. Dit is de tweede keer dat hij de Matthäus Passion op cd heeft gezet met een licht gewijzigde interpretatie. Dit is mijn referentiepunt voor de vele uitvoeringen van de Matthäus. Mooier bestaat bijna niet, of het moet de uitvoering met Reinbert de Leeuw zijn. Helaas is dat niet te vinden op Spotify en Ton Koopman wel.

Gezien de vorige twee albums kan deze niet uitblijven. Keith Jarrett speelt hier zes sonates van Bach. Strak en helder.
1. Son. No 1 in B min. BWV 1014
2. Son. No 2 in A BWV 1015
3. Son. No 3 in E BWV 1016
4. Son. No 4 in C min. BWV 1017
5. Son. No 5 in F min. BWV 1018
6. Son. No 6 in G BWV 1019
Luister.

Kind of Blue is een studioalbum van de Amerikaanse jazzmusicus Miles Davis. De plaat is sinds de opname in 1959 een steady-seller, en wordt officieus de beste jazzplaat van de twintigste eeuw genoemd. De muziek is tijdloze cooljazz en heel toegankelijk, en toch muziek-technisch verbluffend. Zelfs mensen die niet van jazz denken te houden vinden deze muziek mooi.
Luister.

Dankzij Marie-Claire Alain kan ik onbeperkt luisteren naar de complete orgelwerken van Bach. Door mijn gereformeerde wortels ben ik vroeger in de kerk overgoten met deze muziek. Op latere leeftijd heb ik dit weer opnieuw ontdekt. Ik kan hier overigens alleen naar luisteren als ik in mijn eentje ben. Mijn huisgenoten kunnen dit niet zo waarderen. Met deze afspeellijst kan ik ruim 16 uur vooruit.
Luister.

Canto Ostinato is een muziekstuk waarbij de uitvoerende musici veel vrijheid hebben. Ze bepalen zelf welke secties van de partituur ze spelen en hoe ze omgaan met herhalingen. Daarom varieert de lengte van een tot meerdere uren. Deze uitvoering is met twee vleugels, dat komt op cd beter tot zijn recht dan de vier vleugels waar het oorspronkelijk voor geschreven is. Ga je naar een uitvoering, kies dan de variant met vier vleugels.
Luister.

Zoals zo velen ben ik via Reinbert de Leeuw in aanraking gekomen met de muziek van Erik Satie. Hier is toch de opname van Jeroen van Veen. Hij heeft namelijk alle pianomuziek (266 nummers) van Satie op 9 cd’s gezet met een totale speelduur van 11 uur 41 minuten en 39 seconden. Vele componisten van minimalistische muziek zijn schatplichtig aan Satie. Ik draai dit graag op de achtergrond als ik me moet concentreren op mijn werk.
Luister.

Ik word natuurlijk ontzettend goed bediend door de Nederlandse Bachvereniging met hun project All of Bach. Zij hebben het ambitieuze plan opgepakt om alle 1080 (!) werken van Bach opnieuw uit te voeren en op te nemen in hoge kwaliteit. Ze zijn er mee begonnen in 2014. Je kunt gratis naar alle opnames luisteren. Er is geen registratie nodig. Lees hier meer over All of Bach. Alle opnames vind je op het Youtubekanaal van de Nederlandse Bachvereniging.

Bij mijn favoriete muziek mag Pink Floyd niet ontbreken. Dark Side of the Moon uit 1973 is een klassieker van de bovenste plank. Het was mijn jeugdvriend Hans die op twaalfjarige leeftijd mij met Pink Floyd in aanraking bracht. De liefde voor deze muziek is nooit meer over gegaan.
Luister.

Ik houd erg van het ritme en de basloopjes van reggae. Dit album van Bob Marley heb ik als dubbel lp helemaal grijs gedraaid. De ritmesectie, met op drum Carlton Barrett en op basgitaar Aston Barrett, komt hier erg goed tot zijn recht.

Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds erg van reggae genieten.
Luister.

De internationaal succesvolle Nederlandse rockband Golden Earring mag natuurlijk niet ontbreken in mijn favoriete muzieklijst. Ze hebben vele mooie albums opgenomen en gezien mijn voorliefde voor live albums staat deze in mijn lijst. Golden Earring is tevens ook de rockband die ik tussen 1975 en nu het vaakst live gezien heb.
Luister.

Het was opnieuw mijn jeugdvriend Hans die mij in 1975 attendeerde op Led Zeppelin. Zonder Hans zou ik pas jaren later van Led Zeppelin gehoord hebben. Hij liep jaren op mij voor qua muzieksmaak. Helaas heb ik deze groep nooit live gezien. Ik probeerde het nog een keer in 2007 toen ze eenmalig een reünieconcert zouden geven in de O2 Arena. Voor de 20.000 beschikbare kaarten waren er ongeveer 20 miljoen aanvragen. Kortom: een hopeloze missie.
Luister.

Ook André Hazes heb ik nooit live zien optreden. Toen ik in 1983 een live cd van André Hazes kocht vonden de meeste mensen in mijn omgeving dat maar raar. Daar kwam pas een kentering in na de film van John Appel uit 1999 over André Hazes getiteld: ¨Zij gelooft in mij”.

Vanaf dat moment hoefde ik niet meer uit te leggen waarom ik een fan was van Hazes.
Luister.